Plafondlift

Strijden voor iets wat je eigenlijk helemaal niet wil. Een stukje nieuws over dubbele gevoelens.

Drie dagen oud en de hij hangt boven ons hoofd. Een rail van de badkamer door de slaapkamer door de hal door de woonkamer. Tycho kan eraan hangen en onze verrijdbare tillift is eindelijk overbodig. Heerlijk om van de monteurs te horen dat ze vaak tegen komen dat het type dat wij hebben als veel te zwaar, groot en onhandig wordt ervaren (Arjo huntleigh maxi twin). Ook heerlijk om te horen dat de monteur al inspecterend zegt ‘oooh, wat zonde een nieuwe woning. Ja, dat vinden wij dus ook, dat doet zeer.

Maar wat verlangen wij er naar om minder afhankelijk te worden van zorgverleners en door de plafondlift Tycho vaker zelf te kunnen opvangen. We verlangen ernaar in de weekenden energie over te houden omdat niet meer te hoeven sjouwen. En het is ook nodig want de klachten liegen er niet om.

Een bijkomend effect wat we niet hadden verwacht is dat Tycho veel gemakkelijker te knuffelen is zo hangend in de tillzak. Tot groot genoegen van Tycho en ons. Ook kan Tycho heerlijk heen en weer geslingerd worden en met het duwen is hij zo licht als een veertje. Het is nieuw soort vrijheid en dat vieren we. Toch blijft het ook slikken je weet als ouders dat je kind niet kan lopen maar als Tycho er dan zo bij hangt is het wel heel echt. We zijn ook dankbaar dat de plafondlift er is.

Deze week heeft Tycho een feestje en de rails zal ook dienen als een perfecte ophangplek voor het koek happen. Wat overigens absoluut niet mag (om iets aan de rails te hangen van de fabrikant) maar we kunnen het niet laten.

20131015-131442.jpg

One thought on “Plafondlift

Geef een reactie